Chorzy, samotni, niepełnosprawni, seniorzy... Osoby, które dla współczesnego świata są mniej wartościowe, niepotrzebne, o których nie warto wspominać. Nie wpisują się bowiem w kult ciała, piękna, młodości, siły i witalności. Nie mają charakterystycznej dla młodych pewności siebie, pragnienia osiągnięcia sukcesu, przedsiębiorczości. Od czasu do czasu słychać głosy o legalizacji eutanazji, marginalizacji osób starszych, tworzeniu swego rodzaju gett dla chorych.
Caritas zawsze staje w obronie tych, którzy nie mogą lub nie mają siły sami o siebie zadbać. Niesie światło nadziei tam, gdzie panują ciemności, dodaje otuchy tym, którzy nie widzą dla siebie żadnej przyszłości, a przede wszystkim głośno mówi o tym, że każdy człowiek, niezależnie od swojej choroby, niepełnosprawności czy wieku, ma godność i że nikomu nie wolno manipulować życiem ludzkim.
Caritas wspiera chorych i starszych nie tylko materialnie, ale troszczy się też o sferę kulturalną, duchową. Umożliwia dofinansowanie leków, zabiegów rehabilitacyjnych, turnusów leczniczych. Zapewnia pomoc doraźną wolontariuszy.
Stara się również, by osoby te brały udział w życiu kulturalnym, miały możliwość zawierania przyjaźni, podtrzymywały kontakt ze swoim środowiskiem. Współorganizuje wyjazdy wakacyjne, organizuje Światowy Dzień Chorego, ale przede wszystkim zapewnia opiekę duchową.
Wspólne Msze św., pielgrzymki, „List do Chorych” przynoszony w każdy pierwszy piątek miesiąca – to wszystko przybliża ludzi do Kościoła. Jest także dla nich sygnałem, że to właśnie oni są dla niego najcenniejsi.